آرژانتین – کمپئون دل موندو

جام جهانی تمام شد. آرژانتین برنده شد. و در مجموع، یک فینال قابل توجه بود.

گاهی اوقات فکر می کنم این ایده وجود دارد که یک بازی باید 90 دقیقه، از سوت اول تا آخر، درخشان باشد تا شایسته عنوان یک بازی عالی باشد، اما واقعاً فوتبال اینطور نیست. روش کار به این صورت است که در بسیاری از مواقع عادی، پیش پا افتاده، شاید حتی در حد خسته کننده باشد – اما بعد اتفاقی می افتد که تجربه ما را بالا می برد.

بازی دیروز دقیقا همین بود. آرژانتین با شایستگی 2-0 پیش بود. یک پنالتی نیمه اول توسط لیونل مسی و سپس یک حرکت عالی تیمی که باعث شد آنخل دی ماریا برتری را دو برابر کند. فرانسه وحشتناک بود، به طوری که یک تعویض دوبل قبل از نیمه تمام باعث شد دمبله و ژیرو عقب نشینی کنند – افتضاح بودن این بازیکن به عنوان یک بازیکن باید سخت باشد، اما در واقع دیدیه دشان به طور موجهی می توانست 9 یا 10 را انجام دهد، اگر این کار را انجام می داد. توانایی چنین کاری آنها در نیمه دوم کمی بهتر بودند، اما زمانی که ساعت به دقیقه 80 رسید، هرگز به نظر نمی رسید که دروازه آرژانتین یا رویای مسی در جام جهانی را تهدید کند.

چیزی که در مورد فوتبال بسیار شگفت‌انگیز و هیجان‌انگیز است این است که یک بازی می‌تواند به شکلی غیرمنتظره چرخش شدیدی به خود بگیرد. یک توپ بلند بالای خط دفاعی نباید خطری ایجاد می کرد، اما به جای اینکه فقط دفعه اول آن را دفع کند، نیکلاس اوتامندی – موستافی آرژانتینی – هول کرد و فریاد زد و فرانسه یک پنالتی گرفت. کیلیان امباپه جلو آمد و اگرچه امی مارتینز راه را درست پیش رفت اما 2-1 شد. ضربه والی پرحرارت امباپه یک دقیقه بعد فراتر از دروازه بان پرواز کرد و 2-2 شد، و بازی به عنوان یک چرخش کامل برعکس و عقب به جلو، چرخش شدیدی پیدا نکرده بود.

شوت مسی ممکن بود در وقت های اضافه برنده شود اما لوریس یک سیو خوب انجام داد و ما به وقت اضافه رفتیم. فکر می کردم فرانسه این کار را می کند. از دست دادن برتری 2-0 در 10 دقیقه پایانی فینال می تواند انرژی را از مشتاق ترین پاها بگیرد، اما به نظر می رسید که داستان افسانه زمانی نوشته شده بود که مسی بازی را 3-2 کرد، به لطف الاغ مدافعی که بازی می کرد. مرد در کنار

حتما این بود این داستانی بود که خیلی ها می نوشتند. بهترین بازیکن از همه آنها، با دیدن شانس نهایی خود برای بردن جام جهانی تقریباً دود می شود، اما برای او این شانس نزدیک به مرگ است. افسانه پریون. به جز افسانه ها در واقع وحشتناک هستند. پر از مردم وحشتناک و هیولاهای وحشتناک و کودکانی که در انواع سناریوهای ناخوشایند توسط جادوگران و گرگ ها خورده می شوند. فرانسه که دومین پنالتی خود را پس از یک توپ دستی در محوطه جریمه دریافت کرد، باید برای مسی گریم باشد، و من مطمئن هستم که او می‌دانست که امباپه هم تیمی‌اش در PSG را از دست نمی‌دهد.

3-3، امباپه با هت تریک، و سپس درست در هنگام مرگ، یک سکانس باورنکردنی زمانی که فرانسه فرصتی برای برنده شدن داشت، اما مارتینز یک مهار باورنکردنی انجام داد – پس از آن توپ به سمت دیگر رفت و لائوتارو مارتینز یک ضربه باورنکردنی داشت. شانس بردن آن را داشت اما ضربه سر او را به بیرون زد. چیزهای نفس گیر

بنابراین، به مجازات. امباپه اول، سومین ضربه نقطه او در این بازی. مؤکد، مثل استعدادش. 1-0. مسی پاسخ می دهد، هیچ کدام از اینها منتظر پنالتی 5 نیست تا جلال را مزخرف بگیرد. کاپیتانی که به عنوان مثال رهبری می کند. و چه پنالتی انجام کاری که او در این شرایط انجام داد، با این همه فشار روی او، باور نکردنی است. وزن یک ملت بر همه چیزهایی که باید در درون او می چرخید، بر فراز آن قرار داشت، و وقتی لوریس از راه شیرجه می زد، آن را از وسط فرو می برد.

ما می دانیم که در ادامه چه اتفاقی افتاد. دلشکستگی برای مردانی که از دست دادند، افتخار برای کسانی که اعصاب خود را در بزرگترین صحنه حفظ کردند و پیروزی برای آرژانتین: کمپئون دل موندو.

فقط یک بازی فوتبال شگفت انگیز. مثال کاملی از اینکه چرا همه خواهان جام جهانی هستند زیرا صرف نظر از اینکه چقدر بررسی می شود، صرف نظر از هر گونه انتقادی که در حال انجام است یا غیر آن، شما درگیر بازی زیبا هستید تا زمانی که این همه چیز مهم است. من تجربه‌های شکل‌دهنده خودم در جام جهانی، به‌ویژه سال‌های 1978 و 1982 را به یاد می‌آورم، و به همه دختر و پسرهایی فکر می‌کنم که دیروز اولین فینال خود را تماشا کردند و چقدر آن خاطرات به‌طور غیرقابل‌افزایی روی تخته فوتبال در ذهن‌شان حک می‌شود.

من می دانم که هر صحبتی در مورد عاشقانه بودن مسی در جام جهانی را می توان با انواع تکذیب ها مقابله کرد، اما او بهترین بازیکنی است که تا به حال دیده ام و من برای او خوشحالم. او یک فوتبالیست معمولی نیست و در حالی که در داخل کشور همه آن را برده است، صحنه بین المللی همیشه برای او آسان نبوده است. نه تنها به این دلیل که کل دوران حرفه ای او در پیراهن آرژانتین به موازات مردی بود که قبل از او آمده بود و الهام بخش آخرین قهرمانی آنها در جام جهانی بود.

به‌عنوان یک طرفدار بازی، زندگی در دوره‌های جداگانه‌ای که در آن دو نابغه چپ‌پای کوچک از یک ملت ظهور کرده‌اند، که هر کدام ادعای خود را برای عنوان بهترین‌ها دارند، واقعاً چیز خاصی است. مسی، مانند مارادونا قبل از او، هر تیمی را که در آن بازی می‌کند بالا می‌برد، اما به همین ترتیب، بازیگران نقش مکمل نیز حیاتی بودند. مثلاً الکسیس مک آلیستر چه مسابقاتی داشته است. مرد برایتون یک قهرمان جام جهانی است. همینطور امی مارتینز، توپچی سابق، که می‌دانم به دلایلی که کاملاً درک می‌کنم، نظراتش را از هم جدا می‌کند، اما تصور کنید نیل موپای در آن روز سرنوشت‌ساز، برند لنو را مجروح نمی‌کرد. من فکر نمی کنم او در جایی که الان است باشد. فوتبال فیلمنامه هایی می نویسد که هالیوود آنها را به دلیل غیرواقعی بودن رد می کند.

فکر نمی‌کنم امروز روزی برای بازتاب کل مسابقات باشد، بنابراین تنها کاری که می‌توانم انجام دهم این است که به هر دو تیم برای بهترین فینالی که به یاد دارم تبریک بگویم. درود بر فرانسه، که خود بسیار به انجام کاری قابل توجه نزدیک شد – حفظ جام جهانی. در نهایت، اشک ها مال آنها بود، شادی در آرژانتین بود، و کانون توجه به خوبی و واقعاً روی لیونل مسی بود (زمانی که جیانی اینفانتینو، جامعه شناس پرخاشگر، از جهنم خارج شد).

برای اطلاعات بیشتر در مورد فینال و جام جهانی به طور کلی، من و جیمز دیروز عصر Arsecast Extra را ضبط کردیم، در زیر یا در برنامه پادکست مورد علاقه شما در حال حاضر آماده است.

ما اواخر امروز آخرین نمایش جام جهانی را در Patreon خواهیم داشت. در حال حاضر، یک خوب داشته باشید.

دانلودiTunesSpotifyAcastRSS



https://arseblog.com/2022/12/argentina-campeon-del-mundo/ منبع:

دیدگاهتان را بنویسید