دروازه بان همیشه تنهاست حتی در مرگ



سرویس خبر شماره: 1832049
13 جولای 1401 @ 22:44
3.3 هزار امتیاز خبر|

0نقطه نظر

مرگ گورام و جشن قهرمانان گمنام

خبر کوتاه و چند خطی مرگ قهرمانان گمنام محبوب، درد دیگری دارد. بازتاب گسترده ای در صفحات ورزشی ندارد. بدون هیچ بازتاب و تاثیری در میان نسل جدید.

به گزارش “مجله اخبار فوتبال”، مرگ اندی گورام دروازه بان سابق تیم ملی اسکاتلند بر اخبار نقل و انتقالات و هیاهوی فوتبال تاثیر گذاشته است. او که بود

“در حال انجام شیمی درمانی، رنج کشیدن، فقط سه ماه دیگر و کیفیت زندگی زیر صفر؟ نه ممنون. شیمی درمانی از لیست من خارج است. داروهای دیگری به من داده شد، حتی سعی نمی کنم آنها را نام ببرم. تلفظ کنید.اینهمه قرص به خونه آوردن حکایت از وخامت اوضاع داره باید با دعا دارو بخورم وگرنه به دردسر بزرگی میخورم دردم قابل تحمله.هنوز میتونم به دوستان و طرفداران سر بزنم و همیشه “من باش. تا زمانی که بتوانم اینجا خواهم بود. من طوری میجنگم که تا به حال نجنگیده بودم. تنها تفاوت این است که تیک تاک بمب ساعتی همچنان به تیک زدن ادامه می دهد. این جملات تکان دهنده چند هفته پیش، “اندی گورام” دروازه بان گلاسکو رنجرز و تیم ملی اسکاتلند در دهه 90 بود. نیازی به توضیح درد و درگذشت او نیست. معلوم است چه هیولایی او را کشت، سرطان.

اندی گورام به دسته مورد علاقه من از “قهرمانان ناخوانده” تعلق داشت. هر یک از ما احتمالاً صدها بازیگر محبوب فراموش شده را در لیست خود داریم. بعد از بازنشستگی تا آخر خط خبری از آنها نداریم. کسانی که جایگاه ویژه ای در پس ذهن ما دارند.

خبر کوتاه و چند خطی مرگ قهرمانان گمنام محبوب درد دیگری دارد. بازتاب گسترده ای در صفحات ورزشی ندارد. بدون هیچ بازتاب و تاثیری در میان نسل جدید. به همین دلیل، و بدتر از هر چیز دیگری، معمولاً کسی نیست که با او صحبت کند، خالی کند، به او ادای احترام کند، یا حداقل خاطرات قدیمی و محو شده را مرور کند. افرادی که تاریخ را تغییر نداده اند. افتخارات و جوایز زیادی ندارند. کسانی که حضورشان در عین حال گنجی پنهان است. همان هایی که مثل سربازان جبهه می میرند، اما مدال ها و نشان ها بر سینه ژنرال ها می درخشد.
بنابراین، داستان سربازان گمنام همیشه برای من جذاب تر از فتح فرماندهان بوده است. اگر مرگ آنها بدون هیچ خجالتی بیان شود. او “درد” خود را دارد. دردناک تر از شنیدن مرگ افراد مشهوری است که هر روز از آنها می شنوید.
باور کنید مرگ نوری خدایاری بازیگر و شعبده باز ارتش اهواز در جام تخت جمشید ضربه ای بود. وقتی توپ را در اختیار داشت، ورزشگاه نفس می‌کشید. معجزات او با توپ، شعبده بازی در سیرک بود، نه در زمین فوتبال. یا علیرضا عزیزی، دیگر مرد جنوبی، با قد کوتاه، با سرعت، باهوش و دریبل زن که جسورانه وسط زمین دراز کشید، رنج خودش را داشت.

مرگ قهرمانان و عزیزان ناشناخته یک سوگ بسیار شخصی در تنهایی مطلق است.

با نزدیک شدن به تولد حمید که سال گذشته در کما نفس های آخرش را سپری کرد، ناگزیر بودم که درگذشت اندی گورام را از یک بیماری مشابه مطرح کنم. بدون اختیار و بدون کنترل.
با خبر بیماری گورام در مرحله 4، می دانستم که این روزها خواهد رفت. جملات تکان دهنده آن داستان همه کسانی است که با این هیولای همیشه پیروز و بی رحم مبارزه می کنند.

*اندی گورام 1964-2022

گورام مورد علاقه هواداران رنجرز بود. نام او مترادف با برخی از باشکوه ترین لحظات تاریخ باشگاه است. در یک نظرسنجی از طرفداران در سال 1999، گورام به عنوان بهترین دروازه بان رنجرز در تمام دوران انتخاب شد. به یاد دارم که رنجرز او را به خاطر نمایش‌هایش در برابر رقبای قدیمی سلتیک، «متخصص دربی مدرسه قدیمی» خطاب کرد.

این بازیکن 58 ساله سابق یکی از اسطوره های باشگاه بود. بین سال های 1991 تا 1998 او 260 بازی برای رنجرز انجام داد. در این مدت او پنج عنوان قهرمانی لیگ، سه جام اسکاتلند و دو جام لیگ را به دست آورد.
در ماه مه، رنجرز اعلام کرد که گورام به سرطان مری مبتلا شده است و تنها شش ماه دیگر زنده است.

گورام ابتدا بیماری خود را برای سوء هاضمه مصرف کرده بود. پس از سی تی اسکن در بیمارستان Monklands، به او گفته شد؛ او سرطان مری مرحله چهار دارد. بر اساس گزارش‌های وحشتناک، به او گفته شد که اگر شیمی‌درمانی شود، تنها ۱۲ هفته زنده خواهد ماند.
نگهبان شجاع به سرعت او را هل داد، اما در حالی که له شده بود، صورتش ضعیف و درمانده بود، با قدرتی قابل تحسین گفت:

“من طوری خواهم جنگید که قبلاً نجنگیده بودم.”


دوره ورزشی
اندی گورام پس از صعود در وست بروم، کار خود را در اولدهام آغاز کرد. پس از پیوستن به لاتکس در سال 1981، او تقریباً 200 بازی لیگ انجام داد. شش سال بعد او با مبلغ 325000 پوند به تیم اسکاتلندی هیبرنیان پیوست. سپس، برای چهار فصل با هیبس، رنجرز تحت تأثیر بازی‌های خیره‌کننده‌اش قرار گرفت و 1 میلیون پوند برای خرید گورام در سال 1991 پرداخت کرد و شماره 1 آنها شد.
پس از ترک رنجرز در سال 1998، گورام سه فصل را با مادرول گذراند و همچنین دوره های کوتاهی را در نوتس کانتی و شفیلد یونایتد داشت. او در این مدت با کمبود دروازه بان شیاطین سرخ به منچستریونایتد قرض داده شد. توانایی او به حدی بود که از سوی انجمن نویسندگان فوتبال اسکاتلند برای فصل 93-1992 به عنوان بهترین بازیکن سال انتخاب شد.
گورام همچنین 43 بازی ملی برای اسکاتلند انجام داد و در مسابقات قهرمانی اروپا/اروپا 1992 و 1996 شماره 1 اسکاتلند بود.لازم به ذکر است که گورام یک کریکت باز حرفه ای نیز بود. تنها اسکاتلندی که در مسابقات بین المللی کریکت و مسابقات بین المللی فوتبال شرکت کرده است.

گورام در آخرین موج بقا، در جدال مرگ و زندگی، تنها ایستاد. همه ما در آن زمان تنهاترین خواهیم بود. معشوق گمنام من آخرین بازی را در عین شهامت باخت. وقتی خوب می دانست جنگید “توپ مرگ” بوسه ای به در زندگی اش می زند و در یک چشم به هم زدن می میرد.

در نهایت، این سیوها و در برابر شوت های سنگین و محافظت از دروازه در برابر توپ هستند که در تاریخ ثبت خواهند شد. همه ما شیرجه بی نظیر و تاریخی گوردون بنکس با ضربه سر استثنایی پله برزیلی در جام جهانی 1970 را به یاد داریم. اینها خدایان تاریخ فوتبال هستند، اما من برای سربازان ناشناس داستان کلاه از سر بر می دارم و تعظیم می کنم.
افتخارات قهرمان گمنام عزیز من در غواصی و جلوگیری از گلوله های دشمن سلتیک باستان به اوج می رسد. و احتمالاً در دل مصائب نسل گذشته و عده معدودی این طرف و آن طرف دنیا، برای مدتی کوتاه خواهد ماند. ما خوب می دانیم: ولی همیشه تنهاست و تنها می میرد.
شاید دیگه مهم نباشه خانه کوچک و لانه ناشناخته ترین قهرمانان ما بدون هیچ بحث و جدلی در وجود ما جاودانه است و خاطراتی مانند دریبل، پاس یا پنالتی مهار شده در بازی جام حذفی همیشه در قلب ما باقی خواهد ماند. درد و رنج سفر آنها هرگز باز نخواهد گشت.

امیر حسین صدر
3 جولای 2022



مجله اخبار فوتبال خارجی

دیدگاهتان را بنویسید